Aan het woord.

Hier lees je de verhalen van vaders, moeders, opa’s, oma’s broertjes, zusjes, hulpverleners, gynaecologen en verloskundigen. Verhalen van mensen die het zelf hebben meegemaakt. Samen met mijn eigen verhaal hoop ik dat deze verhalen mijn missie ondersteunen om het onderwerp bespreekbaar te maken. Met jouw verhaal help je anderen.

Wil jij je verhaal ook delen? Stuur me een berichtje. Onderaan de pagina staat de button hiervoor.
Samen doorbreken we het taboe!

Celina.

Zij heeft onze diepste wens laten uitkomen, zij is en blijft voor altijd onze eerste dochter!

**Mama Celina heeft voor de website Mamaplaats een blog bijgehouden.(Zeker de moeite waard om te lezen: https://www.mamaplaats.nl/profiel/cel/161027) Ze wilde haar verhaal ook hier delen bij Angels Forever. Als na vijf bewogen jaren van intensieve behandelingen en een hele hoop tegenslagen Celina en Jules eindelijk papa en mama worden van dochter Vieve, gaat het toch mis.** 

Op 2 juli 2016 om 16.57 is onze dochter geboren. Ze woog 440 gram en ze was ontzettend klein, maar dapper. De keizersnee was zonder complicaties gegaan gelukkig. Het duurde een eeuwigheid voordat Jules bij me op de uitslaapkamer was. Toen hij er was, gingen we de opa’s en oma’s bellen, ooms en tantes en onze vriendjes en vriendinnetjes. 

Op 3 juli zijn trotste tante Taan en ome Sander, met beschuit met muisjes en prosecco gekomen. Hoe spannend en onzeker ook allemaal Vieve is geboren, wij zijn papa en mama geworden en dat moet ook gevierd worden. Het was een hele spannende dag, maar ook een hele mooie dag. Veel bij onze dochter gezeten Vieve. 

De naam hebben we aangepast, ze heette het eerste uur dat ze geboren werd Joeksie. In de weken dat ze zonder vruchtwater gezeten heeft hebben Jules en ik deze naam bedacht. Ze moest een naam met betekenis krijgen. Vieve is het geworden, het betekent leven! Joeksie is haar tweede naam, want toen ze in de buik zat, noemde iedereen haar Joeksie. De derde naam is Ayu, Balinees voor mooi/lieflijk. 

We zijn trots en verliefd op onze dochter. Ook was het zwaar om continue naar de IC voor baby’tjes te gaan, die apparaten, de sfeer, de onzekerheid en de piepjes. Geluiden die je nooit meer vergeet. Ik heb me voorgenomen om alleen maar te genieten van Vieve, haar bewegingen, hoe ze eruit ziet, haar zachte huidje. Voor Jules was dit lastig in het begin, hij wilde ook graag alles weten, waarom gaan die lampjes branden, waarom gaat dat geluidje af, wat doen jullie nu. Het was voor Jules ook heel vermoeiend, intens en zwaar. Hij kon meer tijd doorbrengen bij Vieve, maar hij wilde ook bij mij zijn. Het was lastig om te zien. Hij was gebroken. 

Die nacht gingen we toch even slapen, we waren beide op. Om 5 uur schrik ik wakker, roep Jules, hij moet nu naar Vieve. De deuren van onze kamer gingen open, de verpleegster zei, het lijkt ons verstandig als jullie naar Vieve gaan, vanaf 4.00 heeft ze het zwaar. We wisten wat komen ging. Intens verdriet en pijn, gingen we naar onze dochter.

4 juli Om 5.30 waren we bij Vieve, we hebben de opa’s en oma’s, broers en zussen gebeld dat ze direct moesten komen omdat Vieve het zwaar heeft. Het waren zware uren, ze had het moeilijk en we zagen op de apparatuur ook dat ze achteruit ging. De kinderarts vertelde ons dat het echt slecht ging en of we Vieve vast wilden houden. Op dat moment weet je dan ook dat het de laatste momenten zullen zijn dat ze levend is. We wilde haar heel graag vasthouden en knuffelen. Haar couveuse werd open gedaan en werd met alle slangetjes in mijn armen gelegd. Het was een mooi maar ook een pijnlijk moment. Vieve wilde dat wij haar leerden kennen en nu was ze uitgevochten. 

De opa’s, oma’s, ooms en tantes hebben die ochtend allemaal Vieve nog levend gezien in onze armen. Allemaal erg verdrietig want iedereen wist dat dit het enige levende moment zou zijn. Dit moment moesten ze koesteren, zij zouden hun kleinkind nooit echt leren kennen en dat doet pijn. En voor ons ouders dubbel verdriet, verlies van hun kleindochter en de pijn van hun eigen kinderen. De laatste uren met Vieve hebben we gehuild, hebben we gepraat, hebben we haar gevoeld, hebben we haar geroken, hebben we intens van haar genoten.

Het is pijnlijk om te zien hoeveel verdriet iedereen heeft. Je hart breekt op dat moment. De kinderarts kwam om 9.30, we hadden namelijk zelf aangegeven, als Vieve pijn heeft dan mag de apparatuur uit. De piepjes hadden we al heel snel uit gezet. Die geluiden zijn namelijk echt niet fijn om te horen en we wisten de uitkomst toch al, Vieve ging het niet halen. Om 9.45 is ze in onze armen ingeslapen. De slangetjes, apparatuur alles werd losgemaakt. We konden eindelijk Vieve helemaal zien, wat een prachtig mensje. Alles is aanwezig. Van de buitenkant is ze gaaf, mooi, perfect. Helemaal af. Wat fijn dat we haar zo nog konden vasthouden, konden knuffelen en voelen. Jules heeft haar gewassen, ik heb haar de kleertjes aan kunnen doen. Hoe verdrietig en pijnlijk ook, het was ook super mooi om dit allemaal voor haar te kunnen doen. Er zijn hand- en voetafdrukken gemaakt, vele foto’s, allemaal herinneringen. 

Wat zijn we trotste ouders, wat voelen we een liefde voor Vieve en voor elkaar. We zijn ontzettend dankbaar dat Vieve zo gevochten heeft in mijn buik en daarna ook nog 2 dagen in het AZM. Ik had het voor geen goud willen missen. Het waren maar twee dagen, maar wel de mooiste dagen uit ons leven. Zij heeft ons Mama en Papa gemaakt, zij heeft onze diepste wens laten uitkomen, zij is en blijft voor altijd onze eerste dochter! Het was kort maar krachtig. ” Vieve La Vie “

O.

Een een gevoel van onzekerheid, een gevoel dat werkelijkheid wordt.

Het is augustus 2012 al we op vakantie zijn ver van huis. Ik zit aan het zwembad als mijn dochter belt. Het woordje “mam” alleen al zegt me genoeg over haar gemoedstoestand. Als moeder spring je automatisch in de modus die op dat moment nodig is.

Mijn dochter belde met de mededeling dat het kindje in haar buik niet meer leefde. Het is haar vierde kindje waarvan ze in verwachting was. Een mooi nieuw leven was onderweg, maar het mocht niet zo zijn…

Wat een mededeling, wat een verdriet en ik wilde gelijk naar haar toe. Wat een verdriet… de vakantie was over. Het liefst ging ik zo snel mogelijk naar huis. Helemaal stuk ging ik van verdriet, verdriet om dit mini mensje, maar ook heel veel verdriet om mijn dochter dat zij dit moest doorstaan. 

In de zwangerschap gaf ze al vaker aan, mam er klopt iets niet ik voel het. Haar intuïtie laat haar vaak niet in de steek. Dus er ontstond de laatste weken al een beetje een ander gevoel. Een een gevoel van onzekerheid. En dan blijkt dat gevoel werkelijkheid te worden. Een droom spat dan uit elkaar. Weten dat het kindje waar je op wacht, waar je elke dag de liefde voor voelt, waarvan je elke beweging voelt

We hebben toen hele dagen en vaak nachts gebeld. Constant lieten we onze tranen gaan. Ook al waren we ver van elkaar, we waren op een of andere manier toch samen. Samen verdriet, veel verdriet. Huilen, huilen en huilen… Angst voor de bevalling. Angst voor veel dingen, maar het moest er was geen andere uitweg. Ze doorstond het en het enige wat ik dacht wat ben je een sterk en dapper.

Het kindje zal er altijd zijn. Ook al ben je een ster. Je bent een grote sterke ster. En vaak denk ik, ook als oma, aan jou.

Dominique.

Met lood in onze schoenen naar het ziekenhuis voor de bevalling.

Ik ben Dominique, 43 jaar. 14 jaar getrouwd met Joost. We hebben 5 kinderen, waarvan er eentje in de hemel woont. Dit is ons verhaal. 

November 2007 werden wij de trotse ouders van onze oudste dochter Marjolein. Toen zij ongeveer een jaar was kwam de wens voor een tweede kindje. Zo makkelijk als ik zwanger werd bij Marjolein, zo moeilijk ging het daarna. In september 2009 was het eindelijk raak, maar helaas eindigde dat in een miskraam.

Daarna volgde nog een miskraam. In november 2009 zijn we naar de gynaecoloog gegaan voor onderzoek en gestart met een behandeltraject.

Begin januari 2010 gaan wij met de hele familie op wintersport naar Serres Chevalier in Frankrijk. Op een woensdagavond na het eten vertellen wij helemaal door het dolle, dat we een zwangerschapstest hebben gedaan en dat ik zwanger ben! Omdat de eerste twee zwangerschappen in een pril stadium in miskramen eindigden, is deze derde keer, het scheepsrecht, zo bijzonder. Zeer voorzichtig komen we na de wintersport met het nieuws naar buiten. Zenuwachtig bij de 7 weken echo, als alles maar goed gaat…

En het gaat goed. Een pak van het hart en eindelijk kunnen we echt van de zwangerschap gaan genieten. De 20 weken echo was iets waar nu naar toe werd geleefd. De buik werd almaar groter en langzamerhand durfden we de miskramen te vergeten en vooruit te kijken naar een nieuw leven.

Op woensdag 21 april als ik ruim 18 weken zwanger ben ga ik, omdat ik bezorgd ben, voor de zekerheid, langs bij de verloskundige. Voor de zekerheid omdat er iets zou kunnen zijn, maar het vast goed is. Toen stond alles opeens s t i l ….

Het hartje van ons kindje klopte niet meer. Ongeloof, angst…dit KAN niet. Er volgt een telefoontje naar Joost. Ik vertel hem wat ik net gezien en gehoord heb en dat hij direct moet komen. Ik denk nog steeds dat dit een vergissing moet zijn. Joost is er gelukkig heel snel en samen kijken we opnieuw. Het kindje in mijn buik leeft echt niet meer! Van ongeloof naar realisatie en vervolgens paniek en heel veel pijn. Niemand begrijpt hoe dit kan! Alles ging toch goed. De kritieke grens van 12 weken is gepasseerd.

Hoe kan het leven zo opeens 180 graden draaien? Het weekend voor het slechte nieuws een heel gezellig feest omdat mijn vader 60 jaar is geworden, waarbij iedereen ons feliciteert en wijst op mijn mooie buik, naar dit moment..

Thuis voelen wij ons lamgeslagen. We weten niet wat we moeten zeggen, hoe te omschrijven hoe we ons voelen en wat we denken. We zijn alleen maar heel, heel erg verdrietig. Het kan gewoon niet waar zijn. ‘s Ochtends wakker worden en heel even niets denken… en dan het besef dat het lang verwachte kindje in mijn buik niet meer leeft.

Op donderdagavond gaan we met lood in onze schoenen naar het ziekenhuis voor de bevalling. Alles in mijn lijf en hart verzet zich tegen het feit dat dit moet gaan gebeuren. Na de hele nacht verzet, is er kort naar de bevalling een gevoel van rust. Hij is er… onze eerste zoon. Wat zijn we trots!

Op 23-4-2010 om 8.10 uur wordt *Finn geboren. Hij is ongeveer 18 cm groot en weegt zo een 95 gram. Alles zit erop en eraan, maar dan nog heel klein. Uren zitten we samen. We onderzoeken hem minutieus. Familie komt hem bewonderen. Dan komt toch echt het moment dat we hem achter moeten laten. Het naar huis gaan met, letterlijk, lege handen en een lijf en hart wat zo graag een klein mensje wil vasthouden en daar voor wil zorgen, was en is ontzettend zwaar.

Dan komt Finn* thuis, al is het allemaal heel anders dan gehoopt en verwacht, toch is hij er. De dagen dat hij er is koester ik. Ik hou hem vast en ‘s avonds slaapt hij tussen ons in of ligt hij op mijn borst. Ik wil hem troosten en laten weten dat ik er altijd voor hem ben. Dat hij niet bang hoeft te zijn. Dat ik met hem mee zou willen gaan, maar dat zijn zus en papa mij ook nodig hebben. Dat hij voor altijd in mijn hoofd en mijn hart zit en dat een klein stukje van mij voor altijd met hem mee reist.

Een intense en zware week volgt, met veel samenzijn met vrienden en familie. Er moet veel worden geregeld, maar we willen ook elke seconden gebruiken dat hij nog bij ons is. In een mooi knuffelbaar mandje, gewikkeld in een omslagdoek, is hij ruim een week thuis.

Marjolein voelt duidelijk al het verdriet, maar kan het moeilijk handen en voeten geven. Zo klein als ze is, is ze er voor ons en zorgt voor de nodige afleiding. Voor Marjolein is er ook een tastbare herinnering aan haar broertje. Ze heeft dezelfde knuffel gekregen als die in het mandje van Finn* ligt.

Op 3 mei is dan echt de dag dat we fysiek afscheid moeten nemen. Wij maken de laatste familiefoto’s. Dit is de laatste keer voor alles. Ik wikkelen hem in zijn kleine omslagdoekje met verstopt een mooi hart met onze namen. Voor de laatste keer leg ik hem lekker ingepakt in zijn mooie mandje. Hij krijgt een knuffeltje en een mooie vlinder van Marjolein mee. Dan is het tijd om het mandje te sluiten, ik wil het niet maar het moet. Alles in mij verzet zich hiertegen, maar verslagen doe ik het toch. Gelukkig is Marjolein er om mijn tranen te drogen en mijn moederhart te knuffelen.

Bij het crematorium is een mooi plekje gemaakt voor hem, maar ik wil hem vasthouden nu het nog kan. Vrienden en familie nemen afscheid en dan is ook het moment voor ons daar. We blazen de kaarsen uit, knuffelen hem voor de laatste keer en gearmd lopen we met zijn drietjes weg. Dag klein mannetje van ons, tot ooit….

De eerste weken leef ik in een roes. Gelukkig is Marjolein er, wat DE reden is om elke dag op te staan, te eten en de deur uit te gaan. Anders had ik alleen maar onder een deken in bed gelegen, mij afsluitend van de wereld, omdat voor mij de tijd stilstond.

Ik pieker me suf over wat er gebeurd is. Tot in detail herbeleef ik de afgelopen weken, om er achter te komen wanneer precies het mis is gegaan! Er spookt zoveel door mijn hoofd. Hoe heb ik niet kunnen voelen dat het mis ging? Wat ben ik voor een vreselijke moeder dat ik het niet gemerkt heb? Waarom heb ik, heeft mijn lijf gefaald? Ik verlies alle vertrouwen in mijzelf. Als na weken alle uitslagen van onderzoeken komen staan we met legen handen. Er is geen verklaring! Het is gewoon domme pech. En daar moeten we het mee doen.

Na zes weken blijken er nog placentaresten te zitten en wordt ik gecuretteerd. Ik onderga het in een roes. Ik ga op zoek naar lotgenoten en ga mee schrijven bij Lieve Engeltjes. Daar schrijf ik met een groep vrouwen die allemaal een kindje verloren hebben tussen de 16 en 24 weken zwangerschap. We delen onze verhalen en foto’s, want ook wij zijn trotse ouders geworden. Ik vind hier veel her- en erkenning.

En dan als ik het helemaal niet verwacht of er hoe dan ook mee bezig ben blijk ik opnieuw zwanger. Zo welkom, zo blij maar ook direct zoveel angst. Ik heb totaal geen vertrouwen in mijn lichaam. Ik voel me schuldig naar *Finn. Tot de 20 weken echo kan ik elke 2 weken bij de gynaecoloog terecht  en rond de 18 weken periode zelfs elke week. Zo sleep ik me door die periode, van echo naar echo. Een hele korte tijd voel ik me goed en vertrouwd en dan komt de angst voor de bevalling. Gaan we dit keer echt een kindje krijgen dat leeft, dat huilt als het geboren wordt? Alle voorbereiding stellen we tot het laatst uit. Met 7 maanden durf ik dan eindelijk een kamertje in orde te maken en voorbereidingen te treffen voor de komst van een kindje.

Rond die tijd stop ik ook bij Lieve Engeltje te schrijven, omdat ik mij wil richten op het leven en op de komst van dit kindje.

Onze oudste dochter heeft een streptokokken infectie heeft gehad bij haar geboorte, dus moet ik bij alle volgende bevallingen 2 giften antibiotica krijgen vlak voor de geboorte en wordt ingeleid. Met ruim 38 weken beval ik op 24-3-2011 van onze tweede zoon Thijmen. De kraamperiode is vreselijk dubbel. En vooral het moment dat we vanuit het ziekenhuis naar huis rijden met een gevulde maxi cosi zal ik niet vergeten.

De zwangerschappen erna voel ik mij ook heel onzeker en slepen de vele echo’s me erdoorheen. Ik krijg nog een prille miskraam. Maar ook twee gezonden kinderen. Op 12-12-2012 wordt Jasmijn geboren en op 10-12-2014 wordt Floris geboren.

Suzanne.

Een geboorte begeleiden blijft zo iets speciaals, in goede en in slechte tijden.

Inmiddels werk ik 23 jaar als verloskundige in het ziekenhuis. Waar ik helaas ook bevallingen begeleid waarbij kinderen “stil” worden geboren. Of begeleid ik een extreme vroeggeboorte waarvan we weten dat het kindje het niet zal overleven. Dit is natuurlijk altijd heel verdrietig. Voor mij is dit altijd heel intensief omdat je op dat moment heel dicht bij de ouders betrokken bent. En je probeert je zoveel mogelijk in te leven in wat ze voelen. 

Wat ik heel belangrijk vind is, dat ouders ondanks de verdrietige omstandigheden deze bevalling op een zo’n aangenaam mogelijke manier mogen ervaren. En dat we ze het gevoel willen geven dat ze kenbaar kunnen maken wat hun wensen zijn . We proberen daar zoveel als mogelijk aan te kunnen voldoen zodat ze achteraf met een goed gevoel hierop terug kunnen kijken. Want dat is zo belangrijk om dit immense verdriet te kunnen verwerken. Ondanks de verdrietige omstandigheden bouw je vaak wel een intensieve band met de ouders op wat heel bijzonder is. En ook veel voldoening geeft voor ons als hulpverlener.  

Vaak hebben we nog contact na de bevalling om nog eens na te praten. En wat het helemaal bijzonder maakt is dat ik bij een aantal ouders ook hun volgende bevalling mocht begeleiden. Zodat je na het verdriet, de vreugde van een geboorte samen mag beleven. Dat raakt mij nog elke keer. En deze ervaringen zal ik mijn leven lang niet meer vergeten. Een geboorte begeleiden blijft zo iets speciaals, in goede en in slechte tijden.

Lisanne.

Rondlopen in een babyspeciaalzaak werd een emotionele beproeving.

Aan het begin van 2018 besloten mijn man en ik te stoppen met anticonceptie. We zien wel hoe lang het duurt was het idee. We hadden niet kunnen denken dat ik direct na het stoppen al zwanger zou zijn. Wauw! De eerste echo zag er prima uit. Ook de NIPT test met nevenbevindingen was negatief. 

In juni hadden we de 20 weken echo. Omdat de echoscopiste zijn hartje niet goed kon beoordelen door zijn ligging, moesten we een week later terug komen. Verder waren er op dat moment geen bijzonderheden. Een week later was dit totaal anders. De echoscopiste zag een incompleet middenrif. We werden doorgestuurd naar Maastricht. Hier werd de diagnose congenitale hernia diafragmatica (CHD) gesteld,. Door het gat in zijn middenrif zat zijn maag, een gedeelte van zijn lever en een gedeelte van zijn darmen in zijn borstkas. Hierdoor was zijn hart naar rechts verschoven en had zijn rechterlong minder ruimte en zijn linker long nauwelijks ruimte om te groeien. We kregen drie keuzes: doorgaan met de zwangerschap, meedoen aan wetenschappelijk onderzoek in Leuven of de zwangerschap afbreken. Onze wereld stortte in. Waarom overkwam ons dit? Iedereen om ons heen krijgt gezonde kindjes. Heb ik iets fout gedaan? Kwam het door onze vakantie aan het begin van de zwangerschap? Kwam het doordat mijn man rookte?

Na een vruchtwaterpunctie bleek de CHD geen onderdeel van een syndroom. Uit verschillende onderzoeken in verschillende ziekenhuizen kwam naar voren dat onze zoon in de middelste categorie viel. Hij had vijftig procent kans op overleving. We besloten hem deze kans te geven. Tevens kon ik zelf niet leven met het idee van wat als hij het wel zou overleven? Dat hij dan wel een gelukkig leven zou leiden? Misschien niet zorgeloos, maar wel gelukkig.

Door de diagnose en het risico op overlijden, heb ik tijdens de zwangerschap nog een uitvaartverzekering afgesloten. Mocht het nodig zijn, wilden we niet met de kosten van een uitvaart bezig zijn. De voorwaarden bij het overlijden van baby’s en kinderen zijn bij iedere aanbieder verschillend. Het was dus nog even zoeken naar een verzekering die ook daadwerkelijk uit zou keren bij het overlijden. 

Verder hebben we ook de levering van de babykamer geannuleerd. We konden deze zo lang als we wilden in het magazijn van de winkel laten staan. Ook werd er niets meer gekocht. Het rondlopen in een babyspeciaalzaak werd een emotionele beproeving. Zouden we dit wel of niet kunnen gebruiken? Zou onze zoon hiermee straks kunnen spelen?

Met 38 weken werd ik ingeleid in Nijmegen. Op 29 oktober 2018 werd onze zoon Noud geboren. Het zuurstofniveau in zijn bloed was het hoogst na de geboorte, 78%. Dit daalde na zijn geboorte, ondanks de beademing. Al na twee uur werd besloten dat er helaas niets meer voor hem gedaan kon worden. Na 6 uur is hij op mijn borst rustig overleden. Er werden gips- en inktafdrukjes van zijn handjes en voetjes gemaakt. Ook werd er een plukje haar afgeknipt. Samen met de verpleegkundige mochten we hem wassen. Hij kreeg kleren aan van het ziekenhuis en werd in een mandje naar het mortuarium gebracht. 

Uitgeput van de bevalling en alle emoties zijn we voor een aantal uur in slaap gevallen. Na het ontbijt werd ik verzorgd terwijl mijn man de geboorte en het overlijden bij de gemeente Nijmegen ging aangeven. Toen mijn controles goed waren, mochten we naar huis. Raar om na alles zonder baby naar huis te rijden. 

In de auto hebben we direct contact opgenomen met Make a Memory. De volgende dag zou een fotograaf komen om thuis foto’s van ons te maken. Ook moesten we contact opnemen met een uitvaartonderneemster. Zij zou het vervoer van Noud naar huis regelen. Het ziekenhuis had al met het kraambureau gebeld. 

De eerste avond thuis zonder baby was zwaar. Net bevallen en onze zoon lag nu in een koelcel in Nijmegen, 60 km van ons af. Morgen zou hij thuis komen. 

Noud kwam thuis in een mooie mand. Onder begeleiding van de kraamhulp hebben we zijn eigen kleren aangetrokken. We konden onze zoon weer vasthouden. Op de kamer die van hem zou worden, werden de koelelementen en het mandje geïnstalleerd. Hij zou bij ons blijven tot de crematie. In de daaropvolgende dagen zijn vrienden en familie op “kraamvisite” geweest. Wie wilde mocht hem ook even vasthouden. We wilden pronken met onze zoon. Een week na zijn overlijden werd hij gecremeerd.

Kraamvrouw zijn zonder baby om te verzorgen. Het voelde zo nutteloos. Ik voelde me zo leeg. In bed liggen en tv kijken of iets lezen. Dit waren niet de dingen waar ik mee bezig moest zijn. Ik voelde me schuldig dat ik deze dingen deed. Ik moest toch iets zinnigs doen? 

We kregen van onze uitvaartonderneemster steeds “huiswerk”. Welke muziek wilden we draaien op de uitvaart? Wilden we iets zeggen? Zou zij iets vertellen? Zo ja, wat dan? Hoe zou het rouwkaartje er uit moeten zien? 

Na de crematie had ik nog 8 weken verlof. In deze periode is het wettelijk verboden om te werken in verband met het lichamelijk herstel na een bevalling. Telkens als ik ergens kwam, had ik het gevoel dat mensen me zouden herkennen als die vrouw waarvan dat kindje is overleden. Of juist werd gezien als die vrouw met dat pas bevallen lichaam die er even uit is zonder baby. Waar iedere vrouw het liefst geen zichtbare striae of buik over houdt aan haar zwangerschap, was ik er juist trots op. Dit had Noud veroorzaakt. Hier had hij 9 maanden in gewoond en geleefd.

In onze woning hangen overal foto’s van Noud. In de kast staat zijn urn en de bloemen die op zijn mandje lagen tijdens de uitvaart. Ook hebben we een eigen ontworpen speelgoedkist in de woonkamer met al zijn spullen. Hij is zichtbaar onderdeel van ons gezin.

Al in de kraamweek was ik bezig met een eventuele volgende zwangerschap. Ook over deze gedachte voelde ik me schuldig. Mijn zoon was nog niet gecremeerd en ik was in mijn hoofd al bezig met een volgend kindje. 

In verband met het verhoogde risico op een vroeggeboorte bij een te snelle volgende zwangerschap, moesten we minimaal 3 maanden wachten. Nog beter was zelfs 6 maanden. 

Ons kamertje stond nog steeds in het magazijn van de winkel. Deze hebben we toch laten bezorgen. We vonden het een fijn idee dat een volgend kindje in hetzelfde bed zou slapen als waar Noud in zou hebben gelegen. 

Na mijn eerste menstruatie telde ik weer aan na de minimale wachtperiode. Wauw, weer direct bij de eerste poging. 

Met 6 weken kreeg ik een bloeding. We konden direct bij de verloskundige terecht. Op de echo was een vruchtje te zien. Helaas zonder kloppend hartje. Waarom hebben wij dit na alles wat er is gebeurd? Waarom is het ons niet gegund? Toch gaf dit ook een gevoel van opluchting. Er was dus iets niet goed. Ons kindje is misschien ondraaglijk lijden bespaard gebleven. 

De daaropvolgende twee weken zat ik thuis van mijn werk. Als ik behoefte had aan gezelschap of een luisterend oor, dan kon ik terecht bij mijn man of vriendinnen.

De wens op een kindje dat ik kon verzorgen bleef. Het werd in die periode zelfs een obsessie. Ik wist van alles over eicellen, zaadcellen, de eisprong, de ideale omstandigheden om zwanger te worden enzovoort. Ik deed zelfs ovulatietesten terwijl ik een regelmatige cyclus had en twee keer direct zwanger werd.

Twee maanden na de miskraam hield ik voor de derde keer een positieve test in mijn handen. Nu heerste vooral onzekerheid. Op mijn werk was ik extra voorzichtig en de eerste echo hadden we al vroeg met 6 weken. Deze was goed. De misselijkheid nam toe naarmate de zwangerschap vorderde. Het voelde als een teken dat de hormonen in mijn lichaam hun werk deden. Toch bleef de onzekerheid de overhand houden.

Doordat ik in Duitsland werk, was het mogelijk een beroepsuitvoeringsverbod te krijgen. Mede door mijn geschiedenis. Nu hoefde ik me over mijn werk in ieder geval geen zorgen te maken. 

De daaropvolgende echo’s en ook de NIPT was goed. Dat de NIPT goed was, gaf mij geen zekerheid. Deze was immers bij Noud ook negatief geweest. Met 16 weken kregen we een uitvoerige echo in Nijmegen. Ook deze echo was goed. We kregen weer een zoon! Mijn vertrouwen in de zwangerschap groeide na deze echo. Dit duurde helaas niet lang. Er kon immers toch nog veel fout gaan. Pas na dat de 20 weken echo goed was, werden er spullen gekocht en de babykamer uit de dozen gehaald. 

Ondanks dat alles er steeds positief uit zag, bleef ik onzeker. Ik bleef mijlpalen zoeken. Vanaf de 24 weken werd er medisch behandeld, vanaf de 28 weken steeg de overlevingskans en vanaf de 34 weken zijn de longen bijna volgroeid. 

Tijdens deze zwangerschap had ik ook vriendinnen die zwanger waren. Ik kon over veel dingen meepraten. De zwangerschap, de kwaaltjes en de bevalling. Dan hield het op. Toen zij voor mij bevielen en spraken over de kraamweek, het verzorgen van hun kindje, het slaapgebrek en het dagelijkse leven als moeder, was ik jaloers. Ik had eerst moeten zijn. Dit voelde zo tegenstrijdig want ik was natuurlijk super blij voor hun. 

Op 23 december 2019 is onze tweede zoon Siem geboren. Onze “eigen” kraamhulp had nu andere taken en leerde ons hoe we voor hem moesten zorgen. Door mijn werk in Duitsland kon ik lang thuis blijven na de bevalling. Deze tijd liet ik me dan ook niet ontnemen. Toen Siem 9 maanden oud was, ben ik weer gaan werken. Dit was niet van lange duur.

Begin november hield ik voor de vierde keer een positieve zwangerschapstest vast. Ook nu kregen we weer een vroege echo. Alles zag er goed uit. Inmiddels ben ik 31 weken zwanger. Mede dankzij Siem kon ik nu minder piekeren over wat er allemaal fout zou kunnen gaan. Ik had er gewoon geen tijd voor om er over na te denken. Na de 16 weken echo in Nijmegen hadden we al wat dingen gekocht. Nu krijgen we namelijk een meisje. Ook de 20 weken echo zag er goed uit. Mijn vertrouwen in deze zwangerschap en in mijn lichaam is weer gegroeid.

Als mensen me vragen of het mijn eerste kindje is, zal ik altijd zeggen dat het de derde is. Afhankelijk van mijn relatie met de vrager, krijgt diegene het korte (mijn eerste zoon is overleden) of het lange verhaal.

Als we op vakantie gaan, brengen we Noud zijn urn naar mijn ouders of schoonouders. Het voelt niet goed om “hem” alleen thuis te laten. 

Op zijn geboortedag “vieren” we zijn geboorte als gezin. We proberen er toch iets leuks van te maken. Hij was tenslotte onze eerste zoon. Hij maakte ons ouders.

Paul.

Na twee echo’s volgt de harde werkelijkheid, ons kindje is overleden.

Vrijdag 15 augustus 2012, onze laatste vakantiedag. Mijn vrouw ging voor een controle naar de verloskundige. Aangezien we al ruim voorbij de 12 weken waren ging ze alleen en bleef ik bij onze 3 kinderen. Lekker spelen want het immers onze laatste vakantiedag. De tijd vliegt voorbij en ik vraag me ineens af dat het wel erg lang duurt voordat mijn vrouw terug komt. 

Ik dacht bel haar eens maar krijg geen gehoor. Het zal wel druk zijn denk ik. Dan anderhalf uur na de geplande afspraak belt mijn vrouw huilend op. Ik schrik me rot! Wat is er gebeurd? Ze komt in eerste instantie lastig uit haar woorden, maar uiteindelijk begrijp dat het er niet goed uitziet en dat het kindje is overleden. Mijn wereld staat even stil. Heel dubbel want aan tafel zitten 2 vrolijke gezichtjes me aan te kijken omdat ze aan het winnen zijn van mij met een spelletje en aan mijn been hangt nummer 3 vrolijk klimmend om op mijn schoot te komen. We moeten meteen naar het ziekenhuis. Mijn ouders gebeld om voor de jongens te zorgen en als een gek naar het ziekenhuis.

Daar nogmaals een extra echo en dan volgt de harde werkelijkheid. Ons kindje is overleden. Mijn vrouw wil dan ook maar meteen dat ze bevalt want ze vind het niet prettig dat er een overleden kindje in haar buik zit. Dit kost even wat moeite in het ziekenhuis maar na aandringen mogen we ons de volgende morgen om 7 uur melden om te “bevallen”. Dan volgt een lange zware tijd waarbij je als man alleen maar kan proberen om er te zijn voor je vrouw. De pijn, het verdriet, de grote vraag waarom bij ons? Alles schiet door je hoofd maar vooral de onmacht die je hebt omdat je ziet hoeveel verdriet je vrouw heeft en je kunt voor je gevoel niet genoeg doen. 

De periode tot de bevalling begint duurt lang. De begeleiding in het ziekenhuis is top maar we worden wel geconfronteerd met vragen waar we nog helemaal niet over na gedacht hebben. Gelukkig kunnen mijn vrouw en ik goed praten en al pratende komen we de tijd door en nemen we beslissingen over, geven we het kindje een naam, gaan we het begraven, hebben we al een knuffel, wat zeggen we tegen de jongens en uiteraard de vraag waarom…

Dan het moment van bevallen. De vorige drie bevallingen waren niet zo zwaar als deze. Het duurt al met al 10 minuten maar voor mijn vrouw duurt het heel lang. Dan een plof. Ons kindje valt in de Po in de WC. Mijn vrouw twijfelt of ze ons kindje wil zien. Ik wil het wel zien en geef aan dat als ze dat niet wil ik ook een foto kan nemen zodat ze altijd op een later moment kan terugkijken. Uiteindelijk beslist ze dat ze toch wil kijken. Ik denk voor haar ook goed voor de verwerking.

Dan gaan we naar huis, terug naar onze jongens zonder kindje. Vreemd gevoel en bij mij weer een gevoel van onmacht. Mijn vrouw heeft een schuldgevoel wat ik op dat moment niet weg krijg bij haar. Dan staan er 3 blije jongens die blij zijn dat we er weer zijn, we besluiten om hun nu nog niets te vertellen. Komt wel later als we het zelf een plekje hebben gegeven en zij een leeftijd hebben dat ze het begrijpen. 

Het leven gaat dan heel snel weer verder. Je probeert er te zijn voor je vrouw echter soms is dit lastig omdat verdriet en onmacht de boventoon voert. Voor ons heeft praten enorm geholpen. Iedere dag hadden we het erover en lieten we onze gevoelens en emoties ook horen aan elkaar. Hierdoor zijn we nog meer naar elkaar toegegroeid. Samen zijn we hier sterker uitgekomen en heeft het een plekje gekregen in ons hart. We zijn nog ouders geworden van een prachtige dochter en onze 4 kinderen weten nu dat er eigenlijk nog een broertje was geweest. We praten er nog steeds wel eens over en dat maakt het fijn want zo heeft een vervelende ervaring uiteindelijk toch een plekje in je hart.

T.

Op verzoek gebruiken we niet haar volledige naam.

We kregen beschuit met suiker in plaats van muisjes.

Het is 1976. Mijn zwangerschapstest is positief! Blij en gelukkig. De baby wordt eind juli begin augustus 1977 verwacht. Uit de controle bij de verloskundige blijkt dat mijn bloeddruk langzaamaan te hoog wordt. Daarom word ik doorverwezen naar het ziekenhuis. Voor de bloeddruk krijg ik medicijnen en ik moet veel rusten. 

Eerst in het ziekenhuis en later thuis. De verloskundige komt regelmatig langs om te controleren. Werken mag ik niet meer.

Het wordt Pinksteren en ik had een vreemd gevoel. Voor de zekerheid kwam de verloskundige toch even langs en na de Pinksterdagen toch maar weer naar het ziekenhuis. Daar werd ik door een assistent “bekeken” en op de achtergrond hoorde hij volgens hem het hartje kloppen. Later bleek het de navelstreng. Ik mocht naar huis, maar niet helemaal overtuigd. Op 1 juni via de verloskundige weer naar het ziekenhuis. Zij kon de hartslag van de baby niet lokaliseren. Een echo gemaakt en er was geen hartslag meer te zien.

Op 2 juni word ik ingeleid maar helaas gebeurt er niets. Een dag later rond 9 uur moet ik met spoed naar de verloskamer, na veel aandringen van mij. Het is net op tijd. De baby wordt geboren en meteen door een verpleegster in een groene doek weggebracht. 

Ik heb nog maanden nachtmerries van deze beelden gehad, de contouren van de baby kon ik goed zien. Er werd niet gevraagd of ik het nog wilde zien en er werd niet verteld of het een jongen of een meisje was. Helemaal niets. We kregen een beschuit met suiker! Hoe verzinnen ze het!

Ik werd op een zaal gelegd met een jonge moeder die ook haar baby had verloren. Ik heb hete tranen gehuild. Wat voelde ik me alleen en verlaten. Er werd nergens meer over gesproken en na 10 dagen mocht ik naar huis. Geen dikke buik meer, maar ook geen baby.

Een paar weken later kreeg ik last van dikke voeten en benen. Volgens de huisarts was dat heel normaal in dit stadium van de zwangerschap. En toen brak ik! Het ziekenhuis had niets doorgegeven aan mijn huisarts. Woedend heeft deze in mijn bijzijn het ziekenhuis gebeld en is flink van leer getrokken tegen de gynaecoloog.

We hadden toestemming gegeven aan het ziekenhuis om te onderzoeken waarom deze baby vroegtijdig was overleden. Wat blijkt, ik had verkeerde medicijnen tegen mijn hoge bloeddruk gekregen en daardoor was mijn baby verhongerd en overleden.

Zes weken na de bevalling moest ik op controle in het ziekenhuis. Volgens de arts had ik gewoon pech gehad. Als ik weer 2 weken over tijd was kon ik weer een zwangerschapstest laten doen en dan zag hij me wel weer terug. Wat een lef! Niet een woord over de gang van zaken, geen excuses, helemaal niets. Ik heb hem toen gezegd dat ik nooit meer bij hem terug zou komen. En dan krijg je als antwoord: nou nou mevrouwtje, dat zien we dan wel weer als uw hormonen wat uitgewerkt zijn. U bent nog zo jong, u kunt nog genoeg kinderen krijgen. Ik ben woedend de deur uitgelopen.

Toen begon de lange tijd van gissen: wat was het geslacht van de baby en waar was de baby gebleven na het onderzoek? In 1978, 1980 en 1982 worden 3 gezonde dochters geboren. In een ander ziekenhuis en met een andere gynaecoloog. Ondanks dat blijven de vele vragen uit 1977 knagen.

Op een begraafplaats in de buurt wordt een monumentje voor het gedragen kind opgericht. Ik ga daar ieder jaar naar toe, het werd een beetje mijn plekje.

In 2009 kregen wij een andere huisarts. Bij een van mijn bezoeken aan hem vroeg hij mij of ik ergens mee zat. Toen heb ik hem dit verhaal verteld en hij was geschokt. Hij vroeg om toestemming om het een en ander uit te zoeken. Die heb ik hem gegeven, maar ik verwachtte er eigenlijk niets van. Twee weken later moest ik bij hem komen. Hij had de gegevens boven water gekregen! Na 33 jaar wist ik dat wij in 1977 een dochtertje hadden gekregen! En dat de kindjes in die tijd op een bepaalde begraafplaats in een, toen nog, stukje ongewijde grond werden begraven. Dat hebben we nooit geweten. Laat dat nu de begraafplaats zijn waar ik naar dat monumentje ga. Op de begraafplaats kwam ik heel toevallig de beheerder tegen. Toen ik hem vroeg waar de kindjes begraven waren in die tijd nam hij me mee naar een rustig plekje gras, geflankeerd door 4 dakplantanen. Hier heb ik gehuild…

Nu ga ik ieder jaar op 3 juni, samen met een van haar zussen, naar haar plekje om een ster met een lint aan een van de bomen te hangen en zet ik een bloemetje bij het monumentje.

Inmiddels staan ook onze namen op de plaquette van ouders met een gedragen kind op de muur achter het monumentje. Ook hebben we nu een akte van de gemeente van een levenloos geboren kind en staat ze bijgeschreven in het geboorteregister. Verder is ze bijgeschreven in ons trouwboekje, bij haar zussen. Eindelijk is ze erkent!

En afgelopen jaar hebben we voor het eerst op wereldlichtjesdag een kaarsje voor ons kindje laten branden in een kapel. Dit werd georganiseerd door 2 dames die ook een kindje hebben verloren. De dag daarna kwam een van de dames het waxinelichtjeshoudertje brengen waar het lichtje in had gebrand. Heel dankbaar voor dit lieve gebaar.’

Sophie.

Een plekje waar we ons vruchtje nieuw leven geven.

‘Op het moment dat je een miskraam hebt, gaat er zoveel door je heen. Verdriet, angst, onzekerheid en pijn. Het voelde allemaal zo onwerkelijk. Vooral het moment dat je jouw vruchtje verliest. Ikzelf, ik kon het niet doorspoelen of wegdoen. Ik was wel vastberaden dat ik iets met het vruchtje wilde doen, maar wat? 

Samen met mijn man ben ik naar een tuincentrum gegaan waar we een tropische plant wilde halen voor in de badkamer, aangezien dat de plek was van de ontdekking van de zwangerschap en ook de plek waar ik het vruchtje verloor. Het werden twee plantjes die warmte en nieuw leven in de badkamer kwamen brengen. En ook het plekje waar we ons vruchtje nieuw leven geven. Door dit te hebben gedaan ervaarde ik meer rust. Ik merkte dat ik begon met de verwerking en tevens was het ook een stukje afsluiting. Het werd iets tastbaars en dat is wat ik nodig had.’

Jessie.

Er was geen andere weg om te kiezen anders overleefde ik het zelf niet.

’Het moment dat je te horen krijgt dat er sprake is van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is vreselijk. Ik hoor de woorden nog elke dag in mijn hoofd. Je wereld stort in, de controle wordt afgenomen en beslissingen worden voor je gemaakt. Je wilt er tegen vechten, maar je bent totaal machteloos.

Dan word je wakker.. zowel je kindje als je eileider is van je afgenomen. De pijn en het verdriet zijn onbeschrijfelijk, je bent wederom machteloos. Er is geen weg meer terug, maar er was ook geen andere weg om te kiezen, anders overleefde ik het zelf niet.’

Heb je een vraag of wil je meer info? Geen probleem, klik daarvoor even op de knop.

Angels Forever is gecertificeerd door Miskraambegeleiding Nederland.

077 543 41 32

Deken van Oppensingel 23, 5911 AA Venlo

Volg jij Angels Forever al?

Aan het woord.

Hier lees je de verhalen van vaders, moeders, opa’s, oma’s broertjes, zusjes, hulpverleners, gynaecologen en verloskundigen. Verhalen van mensen die het zelf hebben meegemaakt. Samen met mijn eigen verhaal hoop ik dat deze verhalen mijn missie ondersteunen om het onderwerp bespreekbaar te maken. Met jouw verhaal help je anderen.

Wil jij je verhaal ook delen? Stuur me een berichtje. Onderaan de pagina staat de button hiervoor. Samen doorbreken we het taboe!

Celina.

Zij heeft onze diepste wens laten uitkomen, zij is en blijft voor altijd onze eerste dochter!

**Mama Celina heeft voor de website Mamaplaats een blog bijgehouden.(Zeker de moeite waard om te lezen: https://www.mamaplaats.nl/profiel/cel/161027) Ze wilde haar verhaal ook hier delen bij Angels Forever. Als na vijf bewogen jaren van intensieve behandelingen en een hele hoop tegenslagen Celina en Jules eindelijk papa en mama worden van dochter Vieve, gaat het toch mis.**

Op 2 juli 2016 om 16.57 is onze dochter geboren. Ze woog 440 gram en ze was ontzettend klein, maar dapper. De keizersnee was zonder complicaties gegaan gelukkig. Het duurde een eeuwigheid voordat Jules bij me op de uitslaapkamer was. Toen hij er was, gingen we de opa’s en oma’s bellen, ooms en tantes en onze vriendjes en vriendinnetjes.

Op 3 juli zijn trotste tante Taan en ome Sander, met beschuit met muisjes en prosecco gekomen. Hoe spannend en onzeker ook allemaal Vieve is geboren, wij zijn papa en mama geworden en dat moet ook gevierd worden. Het was een hele spannende dag, maar ook een hele mooie dag. Veel bij onze dochter gezeten Vieve.

De naam hebben we aangepast, ze heette het eerste uur dat ze geboren werd Joeksie. In de weken dat ze zonder vruchtwater gezeten heeft hebben Jules en ik deze naam bedacht. Ze moest een naam met betekenis krijgen. Vieve is het geworden, het betekent leven! Joeksie is haar tweede naam, want toen ze in de buik zat, noemde iedereen haar Joeksie. De derde naam is Ayu, Balinees voor mooi/lieflijk.

We zijn trots en verliefd op onze dochter. Ook was het zwaar om continue naar de IC voor baby’tjes te gaan, die apparaten, de sfeer, de onzekerheid en de piepjes. Geluiden die je nooit meer vergeet. Ik heb me voorgenomen om alleen maar te genieten van Vieve, haar bewegingen, hoe ze eruit ziet, haar zachte huidje. Voor Jules was dit lastig in het begin, hij wilde ook graag alles weten, waarom gaan die lampjes branden, waarom gaat dat geluidje af, wat doen jullie nu. Het was voor Jules ook heel vermoeiend, intens en zwaar. Hij kon meer tijd doorbrengen bij Vieve, maar hij wilde ook bij mij zijn. Het was lastig om te zien. Hij was gebroken.

Die nacht gingen we toch even slapen, we waren beide op. Om 5 uur schrik ik wakker, roep Jules, hij moet nu naar Vieve. De deuren van onze kamer gingen open, de verpleegster zei, het lijkt ons verstandig als jullie naar Vieve gaan, vanaf 4.00 heeft ze het zwaar. We wisten wat komen ging. Intens verdriet en pijn, gingen we naar onze dochter.

4 juli Om 5.30 waren we bij Vieve, we hebben de opa’s en oma’s, broers en zussen gebeld dat ze direct moesten komen omdat Vieve het zwaar heeft. Het waren zware uren, ze had het moeilijk en we zagen op de apparatuur ook dat ze achteruit ging. De kinderarts vertelde ons dat het echt slecht ging en of we Vieve vast wilden houden. Op dat moment weet je dan ook dat het de laatste momenten zullen zijn dat ze levend is. We wilde haar heel graag vasthouden en knuffelen. Haar couveuse werd open gedaan en werd met alle slangetjes in mijn armen gelegd. Het was een mooi maar ook een pijnlijk moment. Vieve wilde dat wij haar leerden kennen en nu was ze uitgevochten.

De opa’s, oma’s, ooms en tantes hebben die ochtend allemaal Vieve nog levend gezien in onze armen. Allemaal erg verdrietig want iedereen wist dat dit het enige levende moment zou zijn. Dit moment moesten ze koesteren, zij zouden hun kleinkind nooit echt leren kennen en dat doet pijn. En voor ons ouders dubbel verdriet, verlies van hun kleindochter en de pijn van hun eigen kinderen. De laatste uren met Vieve hebben we gehuild, hebben we gepraat, hebben we haar gevoeld, hebben we haar geroken, hebben we intens van haar genoten.

Het is pijnlijk om te zien hoeveel verdriet iedereen heeft. Je hart breekt op dat moment. De kinderarts kwam om 9.30, we hadden namelijk zelf aangegeven, als Vieve pijn heeft dan mag de apparatuur uit. De piepjes hadden we al heel snel uit gezet. Die geluiden zijn namelijk echt niet fijn om te horen en we wisten de uitkomst toch al, Vieve ging het niet halen. Om 9.45 is ze in onze armen ingeslapen. De slangetjes, apparatuur alles werd losgemaakt. We konden eindelijk Vieve helemaal zien, wat een prachtig mensje. Alles is aanwezig. Van de buitenkant is ze gaaf, mooi, perfect. Helemaal af. Wat fijn dat we haar zo nog konden vasthouden, konden knuffelen en voelen. Jules heeft haar gewassen, ik heb haar de kleertjes aan kunnen doen. Hoe verdrietig en pijnlijk ook, het was ook super mooi om dit allemaal voor haar te kunnen doen. Er zijn hand- en voetafdrukken gemaakt, vele foto’s, allemaal herinneringen. 

Wat zijn we trotste ouders, wat voelen we een liefde voor Vieve en voor elkaar. We zijn ontzettend dankbaar dat Vieve zo gevochten heeft in mijn buik en daarna ook nog 2 dagen in het AZM. Ik had het voor geen goud willen missen. Het waren maar twee dagen, maar wel de mooiste dagen uit ons leven. Zij heeft ons Mama en Papa gemaakt, zij heeft onze diepste wens laten uitkomen, zij is en blijft voor altijd onze eerste dochter! Het was kort maar krachtig. ” Vieve La Vie “

O.

Een een gevoel van onzekerheid, een gevoel dat werkelijkheid wordt.

Het is augustus 2012 al we op vakantie zijn ver van huis. Ik zit aan het zwembad als mijn dochter belt. Het woordje “mam” alleen al zegt me genoeg over haar gemoedstoestand. Als moeder spring je automatisch in de modus die op dat moment nodig is.

Mijn dochter belde met de mededeling dat het kindje in haar buik niet meer leefde. Het is haar vierde kindje waarvan ze in verwachting was. Een mooi nieuw leven was onderweg, maar het mocht niet zo zijn…

Wat een mededeling, wat een verdriet en ik wilde gelijk naar haar toe. Wat een verdriet… de vakantie was over. Het liefst ging ik zo snel mogelijk naar huis. Helemaal stuk ging ik van verdriet, verdriet om dit mini mensje, maar ook heel veel verdriet om mijn dochter dat zij dit moest doorstaan. 

In de zwangerschap gaf ze al vaker aan, mam er klopt iets niet ik voel het. Haar intuïtie laat haar vaak niet in de steek. Dus er ontstond de laatste weken al een beetje een ander gevoel. Een een gevoel van onzekerheid. En dan blijkt dat gevoel werkelijkheid te worden. Een droom spat dan uit elkaar. Weten dat het kindje waar je op wacht, waar je elke dag de liefde voor voelt, waarvan je elke beweging voelt

We hebben toen hele dagen en vaak nachts gebeld. Constant lieten we onze tranen gaan. Ook al waren we ver van elkaar, we waren op een of andere manier toch samen. Samen verdriet, veel verdriet. Huilen, huilen en huilen… Angst voor de bevalling. Angst voor veel dingen, maar het moest er was geen andere uitweg. Ze doorstond het en het enige wat ik dacht wat ben je een sterk en dapper.

Het kindje zal er altijd zijn. Ook al ben je een ster. Je bent een grote sterke ster. En vaak denk ik, ook als oma, aan jou.

Dominique.

Met lood in onze schoenen naar het ziekenhuis voor de bevalling.

Ik ben Dominique, 43 jaar. 14 jaar getrouwd met Joost. We hebben 5 kinderen, waarvan er eentje in de hemel woont. Dit is ons verhaal. 

November 2007 werden wij de trotse ouders van onze oudste dochter Marjolein. Toen zij ongeveer een jaar was kwam de wens voor een tweede kindje. Zo makkelijk als ik zwanger werd bij Marjolein, zo moeilijk ging het daarna. In september 2009 was het eindelijk raak, maar helaas eindigde dat in een miskraam.

Daarna volgde nog een miskraam. In november 2009 zijn we naar de gynaecoloog gegaan voor onderzoek en gestart met een behandeltraject.

Begin januari 2010 gaan wij met de hele familie op wintersport naar Serres Chevalier in Frankrijk. Op een woensdagavond na het eten vertellen wij helemaal door het dolle, dat we een zwangerschapstest hebben gedaan en dat ik zwanger ben! Omdat de eerste twee zwangerschappen in een pril stadium in miskramen eindigden, is deze derde keer, het scheepsrecht, zo bijzonder. Zeer voorzichtig komen we na de wintersport met het nieuws naar buiten. Zenuwachtig bij de 7 weken echo, als alles maar goed gaat…

En het gaat goed. Een pak van het hart en eindelijk kunnen we echt van de zwangerschap gaan genieten. De 20 weken echo was iets waar nu naar toe werd geleefd. De buik werd almaar groter en langzamerhand durfden we de miskramen te vergeten en vooruit te kijken naar een nieuw leven.

Op woensdag 21 april als ik ruim 18 weken zwanger ben ga ik, omdat ik bezorgd ben, voor de zekerheid, langs bij de verloskundige. Voor de zekerheid omdat er iets zou kunnen zijn, maar het vast goed is. Toen stond alles opeens s t i l ….

Het hartje van ons kindje klopte niet meer. Ongeloof, angst…dit KAN niet. Er volgt een telefoontje naar Joost. Ik vertel hem wat ik net gezien en gehoord heb en dat hij direct moet komen. Ik denk nog steeds dat dit een vergissing moet zijn. Joost is er gelukkig heel snel en samen kijken we opnieuw. Het kindje in mijn buik leeft echt niet meer! Van ongeloof naar realisatie en vervolgens paniek en heel veel pijn. Niemand begrijpt hoe dit kan! Alles ging toch goed. De kritieke grens van 12 weken is gepasseerd.

Hoe kan het leven zo opeens 180 graden draaien? Het weekend voor het slechte nieuws een heel gezellig feest omdat mijn vader 60 jaar is geworden, waarbij iedereen ons feliciteert en wijst op mijn mooie buik, naar dit moment..

Thuis voelen wij ons lamgeslagen. We weten niet wat we moeten zeggen, hoe te omschrijven hoe we ons voelen en wat we denken. We zijn alleen maar heel, heel erg verdrietig. Het kan gewoon niet waar zijn. ‘s Ochtends wakker worden en heel even niets denken… en dan het besef dat het lang verwachte kindje in mijn buik niet meer leeft.

Op donderdagavond gaan we met lood in onze schoenen naar het ziekenhuis voor de bevalling. Alles in mijn lijf en hart verzet zich tegen het feit dat dit moet gaan gebeuren. Na de hele nacht verzet, is er kort naar de bevalling een gevoel van rust. Hij is er… onze eerste zoon. Wat zijn we trots!

Op 23-4-2010 om 8.10 uur wordt *Finn geboren. Hij is ongeveer 18 cm groot en weegt zo een 95 gram. Alles zit erop en eraan, maar dan nog heel klein. Uren zitten we samen. We onderzoeken hem minutieus. Familie komt hem bewonderen. Dan komt toch echt het moment dat we hem achter moeten laten. Het naar huis gaan met, letterlijk, lege handen en een lijf en hart wat zo graag een klein mensje wil vasthouden en daar voor wil zorgen, was en is ontzettend zwaar.

Dan komt Finn* thuis, al is het allemaal heel anders dan gehoopt en verwacht, toch is hij er. De dagen dat hij er is koester ik. Ik hou hem vast en ‘s avonds slaapt hij tussen ons in of ligt hij op mijn borst. Ik wil hem troosten en laten weten dat ik er altijd voor hem ben. Dat hij niet bang hoeft te zijn. Dat ik met hem mee zou willen gaan, maar dat zijn zus en papa mij ook nodig hebben. Dat hij voor altijd in mijn hoofd en mijn hart zit en dat een klein stukje van mij voor altijd met hem mee reist.

Een intense en zware week volgt, met veel samenzijn met vrienden en familie. Er moet veel worden geregeld, maar we willen ook elke seconden gebruiken dat hij nog bij ons is. In een mooi knuffelbaar mandje, gewikkeld in een omslagdoek, is hij ruim een week thuis.

Marjolein voelt duidelijk al het verdriet, maar kan het moeilijk handen en voeten geven. Zo klein als ze is, is ze er voor ons en zorgt voor de nodige afleiding. Voor Marjolein is er ook een tastbare herinnering aan haar broertje. Ze heeft dezelfde knuffel gekregen als die in het mandje van Finn* ligt.

Op 3 mei is dan echt de dag dat we fysiek afscheid moeten nemen. Wij maken de laatste familiefoto’s. Dit is de laatste keer voor alles. Ik wikkelen hem in zijn kleine omslagdoekje met verstopt een mooi hart met onze namen. Voor de laatste keer leg ik hem lekker ingepakt in zijn mooie mandje. Hij krijgt een knuffeltje en een mooie vlinder van Marjolein mee. Dan is het tijd om het mandje te sluiten, ik wil het niet maar het moet. Alles in mij verzet zich hiertegen, maar verslagen doe ik het toch. Gelukkig is Marjolein er om mijn tranen te drogen en mijn moederhart te knuffelen.

Bij het crematorium is een mooi plekje gemaakt voor hem, maar ik wil hem vasthouden nu het nog kan. Vrienden en familie nemen afscheid en dan is ook het moment voor ons daar. We blazen de kaarsen uit, knuffelen hem voor de laatste keer en gearmd lopen we met zijn drietjes weg. Dag klein mannetje van ons, tot ooit….

De eerste weken leef ik in een roes. Gelukkig is Marjolein er, wat DE reden is om elke dag op te staan, te eten en de deur uit te gaan. Anders had ik alleen maar onder een deken in bed gelegen, mij afsluitend van de wereld, omdat voor mij de tijd stilstond.

Ik pieker me suf over wat er gebeurd is. Tot in detail herbeleef ik de afgelopen weken, om er achter te komen wanneer precies het mis is gegaan! Er spookt zoveel door mijn hoofd. Hoe heb ik niet kunnen voelen dat het mis ging? Wat ben ik voor een vreselijke moeder dat ik het niet gemerkt heb? Waarom heb ik, heeft mijn lijf gefaald? Ik verlies alle vertrouwen in mijzelf. Als na weken alle uitslagen van onderzoeken komen staan we met legen handen. Er is geen verklaring! Het is gewoon domme pech. En daar moeten we het mee doen.

Na zes weken blijken er nog placentaresten te zitten en wordt ik gecuretteerd. Ik onderga het in een roes. Ik ga op zoek naar lotgenoten en ga mee schrijven bij Lieve Engeltjes. Daar schrijf ik met een groep vrouwen die allemaal een kindje verloren hebben tussen de 16 en 24 weken zwangerschap. We delen onze verhalen en foto’s, want ook wij zijn trotse ouders geworden. Ik vind hier veel her- en erkenning.

En dan als ik het helemaal niet verwacht of er hoe dan ook mee bezig ben blijk ik opnieuw zwanger. Zo welkom, zo blij maar ook direct zoveel angst. Ik heb totaal geen vertrouwen in mijn lichaam. Ik voel me schuldig naar *Finn. Tot de 20 weken echo kan ik elke 2 weken bij de gynaecoloog terecht  en rond de 18 weken periode zelfs elke week. Zo sleep ik me door die periode, van echo naar echo. Een hele korte tijd voel ik me goed en vertrouwd en dan komt de angst voor de bevalling. Gaan we dit keer echt een kindje krijgen dat leeft, dat huilt als het geboren wordt? Alle voorbereiding stellen we tot het laatst uit. Met 7 maanden durf ik dan eindelijk een kamertje in orde te maken en voorbereidingen te treffen voor de komst van een kindje.

Rond die tijd stop ik ook bij Lieve Engeltje te schrijven, omdat ik mij wil richten op het leven en op de komst van dit kindje.

Onze oudste dochter heeft een streptokokken infectie heeft gehad bij haar geboorte, dus moet ik bij alle volgende bevallingen 2 giften antibiotica krijgen vlak voor de geboorte en wordt ingeleid. Met ruim 38 weken beval ik op 24-3-2011 van onze tweede zoon Thijmen. De kraamperiode is vreselijk dubbel. En vooral het moment dat we vanuit het ziekenhuis naar huis rijden met een gevulde maxi cosi zal ik niet vergeten.

De zwangerschappen erna voel ik mij ook heel onzeker en slepen de vele echo’s me erdoorheen. Ik krijg nog een prille miskraam. Maar ook twee gezonden kinderen. Op 12-12-2012 wordt Jasmijn geboren en op 10-12-2014 wordt Floris geboren.

Suzanne.

Een geboorte begeleiden blijft zo iets speciaals, in goede en in slechte tijden.

Inmiddels werk ik 23 jaar als verloskundige in het ziekenhuis. Waar ik helaas ook bevallingen begeleid waarbij kinderen “stil” worden geboren. Of begeleid ik een extreme vroeggeboorte waarvan we weten dat het kindje het niet zal overleven. Dit is natuurlijk altijd heel verdrietig. Voor mij is dit altijd heel intensief omdat je op dat moment heel dicht bij de ouders betrokken bent. En je probeert je zoveel mogelijk in te leven in wat ze voelen. 

Wat ik heel belangrijk vind is, dat ouders ondanks de verdrietige omstandigheden deze bevalling op een zo’n aangenaam mogelijke manier mogen ervaren. En dat we ze het gevoel willen geven dat ze kenbaar kunnen maken wat hun wensen zijn . We proberen daar zoveel als mogelijk aan te kunnen voldoen zodat ze achteraf met een goed gevoel hierop terug kunnen kijken. Want dat is zo belangrijk om dit immense verdriet te kunnen verwerken. Ondanks de verdrietige omstandigheden bouw je vaak wel een intensieve band met de ouders op wat heel bijzonder is. En ook veel voldoening geeft voor ons als hulpverlener.  

Vaak hebben we nog contact na de bevalling om nog eens na te praten. En wat het helemaal bijzonder maakt is dat ik bij een aantal ouders ook hun volgende bevalling mocht begeleiden. Zodat je na het verdriet, de vreugde van een geboorte samen mag beleven. Dat raakt mij nog elke keer. En deze ervaringen zal ik mijn leven lang niet meer vergeten. Een geboorte begeleiden blijft zo iets speciaals, in goede en in slechte tijden.

Lisanne.

Rondlopen in een babyspeciaalzaak werd een emotionele beproeving.

Aan het begin van 2018 besloten mijn man en ik te stoppen met anticonceptie. We zien wel hoe lang het duurt was het idee. We hadden niet kunnen denken dat ik direct na het stoppen al zwanger zou zijn. Wauw! De eerste echo zag er prima uit. Ook de NIPT test met nevenbevindingen was negatief.

In juni hadden we de 20 weken echo. Omdat de echoscopiste zijn hartje niet goed kon beoordelen door zijn ligging, moesten we een week later terug komen. Verder waren er op dat moment geen bijzonderheden. Een week later was dit totaal anders. De echoscopiste zag een incompleet middenrif. We werden doorgestuurd naar Maastricht. Hier werd de diagnose congenitale hernia diafragmatica (CHD) gesteld. Door het gat in zijn middenrif zat zijn maag, een gedeelte van zijn lever en een gedeelte van zijn darmen in zijn borstkas. Hierdoor was zijn hart naar rechts verschoven en had zijn rechterlong minder ruimte en zijn linker long nauwelijks ruimte om te groeien. We kregen drie keuzes: doorgaan met de zwangerschap, meedoen aan wetenschappelijk onderzoek in Leuven of de zwangerschap afbreken. Onze wereld stortte in. Waarom overkwam ons dit? Iedereen om ons heen krijgt gezonde kindjes. Heb ik iets fout gedaan? Kwam het door onze vakantie aan het begin van de zwangerschap? Kwam het doordat mijn man rookte?

Na een vruchtwaterpunctie bleek de CHD geen onderdeel van een syndroom. Uit verschillende onderzoeken in verschillende ziekenhuizen kwam naar voren dat onze zoon in de middelste categorie viel. Hij had vijftig procent kans op overleving. We besloten hem deze kans te geven. Tevens kon ik zelf niet leven met het idee van wat als hij het wel zou overleven? Dat hij dan wel een gelukkig leven zou leiden? Misschien niet zorgeloos, maar wel gelukkig.

Door de diagnose en het risico op overlijden, heb ik tijdens de zwangerschap nog een uitvaartverzekering afgesloten. Mocht het nodig zijn, wilden we niet met de kosten van een uitvaart bezig zijn. De voorwaarden bij het overlijden van baby’s en kinderen zijn bij iedere aanbieder verschillend. Het was dus nog even zoeken naar een verzekering die ook daadwerkelijk uit zou keren bij het overlijden.

Verder hebben we ook de levering van de babykamer geannuleerd. We konden deze zo lang als we wilden in het magazijn van de winkel laten staan. Ook werd er niets meer gekocht. Het rondlopen in een babyspeciaalzaak werd een emotionele beproeving. Zouden we dit wel of niet kunnen gebruiken? Zou onze zoon hiermee straks kunnen spelen?

Met 38 weken werd ik ingeleid in Nijmegen. Op 29 oktober 2018 werd onze zoon Noud geboren. Het zuurstofniveau in zijn bloed was het hoogst na de geboorte, 78%. Dit daalde na zijn geboorte, ondanks de beademing. Al na twee uur werd besloten dat er helaas niets meer voor hem gedaan kon worden. Na 6 uur is hij op mijn borst rustig overleden. Er werden gips- en inktafdrukjes van zijn handjes en voetjes gemaakt. Ook werd er een plukje haar afgeknipt. Samen met de verpleegkundige mochten we hem wassen. Hij kreeg kleren aan van het ziekenhuis en werd in een mandje naar het mortuarium gebracht.

Uitgeput van de bevalling en alle emoties zijn we voor een aantal uur in slaap gevallen. Na het ontbijt werd ik verzorgd terwijl mijn man de geboorte en het overlijden bij de gemeente Nijmegen ging aangeven. Toen mijn controles goed waren, mochten we naar huis. Raar om na alles zonder baby naar huis te rijden.

In de auto hebben we direct contact opgenomen met Make a Memory. De volgende dag zou een fotograaf komen om thuis foto’s van ons te maken. Ook moesten we contact opnemen met een uitvaartonderneemster. Zij zou het vervoer van Noud naar huis regelen. Het ziekenhuis had al met het kraambureau gebeld.

De eerste avond thuis zonder baby was zwaar. Net bevallen en onze zoon lag nu in een koelcel in Nijmegen, 60 km van ons af. Morgen zou hij thuis komen.

Noud kwam thuis in een mooie mand. Onder begeleiding van de kraamhulp hebben we zijn eigen kleren aangetrokken. We konden onze zoon weer vasthouden. Op de kamer die van hem zou worden, werden de koelelementen en het mandje geïnstalleerd. Hij zou bij ons blijven tot de crematie. In de daaropvolgende dagen zijn vrienden en familie op “kraamvisite” geweest. Wie wilde mocht hem ook even vasthouden. We wilden pronken met onze zoon. Een week na zijn overlijden werd hij gecremeerd.

Kraamvrouw zijn zonder baby om te verzorgen. Het voelde zo nutteloos. Ik voelde me zo leeg. In bed liggen en tv kijken of iets lezen. Dit waren niet de dingen waar ik mee bezig moest zijn. Ik voelde me schuldig dat ik deze dingen deed. Ik moest toch iets zinnigs doen?

We kregen van onze uitvaartonderneemster steeds “huiswerk”. Welke muziek wilden we draaien op de uitvaart? Wilden we iets zeggen? Zou zij iets vertellen? Zo ja, wat dan? Hoe zou het rouwkaartje er uit moeten zien?

Na de crematie had ik nog 8 weken verlof. In deze periode is het wettelijk verboden om te werken in verband met het lichamelijk herstel na een bevalling. Telkens als ik ergens kwam, had ik het gevoel dat mensen me zouden herkennen als die vrouw waarvan dat kindje is overleden. Of juist werd gezien als die vrouw met dat pas bevallen lichaam die er even uit is zonder baby. Waar iedere vrouw het liefst geen zichtbare striae of buik over houdt aan haar zwangerschap, was ik er juist trots op. Dit had Noud veroorzaakt. Hier had hij 9 maanden in gewoond en geleefd.

In onze woning hangen overal foto’s van Noud. In de kast staat zijn urn en de bloemen die op zijn mandje lagen tijdens de uitvaart. Ook hebben we een eigen ontworpen speelgoedkist in de woonkamer met al zijn spullen. Hij is zichtbaar onderdeel van ons gezin.

Al in de kraamweek was ik bezig met een eventuele volgende zwangerschap. Ook over deze gedachte voelde ik me schuldig. Mijn zoon was nog niet gecremeerd en ik was in mijn hoofd al bezig met een volgend kindje.

In verband met het verhoogde risico op een vroeggeboorte bij een te snelle volgende zwangerschap, moesten we minimaal 3 maanden wachten. Nog beter was zelfs 6 maanden.

Ons kamertje stond nog steeds in het magazijn van de winkel. Deze hebben we toch laten bezorgen. We vonden het een fijn idee dat een volgend kindje in hetzelfde bed zou slapen als waar Noud in zou hebben gelegen.

Na mijn eerste menstruatie telde ik weer aan na de minimale wachtperiode. Wauw, weer direct bij de eerste poging.

Met 6 weken kreeg ik een bloeding. We konden direct bij de verloskundige terecht. Op de echo was een vruchtje te zien. Helaas zonder kloppend hartje. Waarom hebben wij dit na alles wat er is gebeurd? Waarom is het ons niet gegund? Toch gaf dit ook een gevoel van opluchting. Er was dus iets niet goed. Ons kindje is misschien ondraaglijk lijden bespaard gebleven.

De daaropvolgende twee weken zat ik thuis van mijn werk. Als ik behoefte had aan gezelschap of een luisterend oor, dan kon ik terecht bij mijn man of vriendinnen.

De wens op een kindje dat ik kon verzorgen bleef. Het werd in die periode zelfs een obsessie. Ik wist van alles over eicellen, zaadcellen, de eisprong, de ideale omstandigheden om zwanger te worden enzovoort. Ik deed zelfs ovulatietesten terwijl ik een regelmatige cyclus had en twee keer direct zwanger werd.

Twee maanden na de miskraam hield ik voor de derde keer een positieve test in mijn handen. Nu heerste vooral onzekerheid. Op mijn werk was ik extra voorzichtig en de eerste echo hadden we al vroeg met 6 weken. Deze was goed. De misselijkheid nam toe naarmate de zwangerschap vorderde. Het voelde als een teken dat de hormonen in mijn lichaam hun werk deden. Toch bleef de onzekerheid de overhand houden.

Doordat ik in Duitsland werk, was het mogelijk een beroepsuitvoeringsverbod te krijgen. Mede door mijn geschiedenis. Nu hoefde ik me over mijn werk in ieder geval geen zorgen te maken.

De daaropvolgende echo’s en ook de NIPT was goed. Dat de NIPT goed was, gaf mij geen zekerheid. Deze was immers bij Noud ook negatief geweest. Met 16 weken kregen we een uitvoerige echo in Nijmegen. Ook deze echo was goed. We kregen weer een zoon! Mijn vertrouwen in de zwangerschap groeide na deze echo. Dit duurde helaas niet lang. Er kon immers toch nog veel fout gaan. Pas na dat de 20 weken echo goed was, werden er spullen gekocht en de babykamer uit de dozen gehaald.

Ondanks dat alles er steeds positief uit zag, bleef ik onzeker. Ik bleef mijlpalen zoeken. Vanaf de 24 weken werd er medisch behandeld, vanaf de 28 weken steeg de overlevingskans en vanaf de 34 weken zijn de longen bijna volgroeid.

Tijdens deze zwangerschap had ik ook vriendinnen die zwanger waren. Ik kon over veel dingen meepraten. De zwangerschap, de kwaaltjes en de bevalling. Dan hield het op. Toen zij voor mij bevielen en spraken over de kraamweek, het verzorgen van hun kindje, het slaapgebrek en het dagelijkse leven als moeder, was ik jaloers. Ik had eerst moeten zijn. Dit voelde zo tegenstrijdig want ik was natuurlijk super blij voor hun.

Op 23 december 2019 is onze tweede zoon Siem geboren. Onze “eigen” kraamhulp had nu andere taken en leerde ons hoe we voor hem moesten zorgen. Door mijn werk in Duitsland kon ik lang thuis blijven na de bevalling. Deze tijd liet ik me dan ook niet ontnemen. Toen Siem 9 maanden oud was, ben ik weer gaan werken. Dit was niet van lange duur.

Begin november hield ik voor de vierde keer een positieve zwangerschapstest vast. Ook nu kregen we weer een vroege echo. Alles zag er goed uit. Inmiddels ben ik 31 weken zwanger. Mede dankzij Siem kon ik nu minder piekeren over wat er allemaal fout zou kunnen gaan. Ik had er gewoon geen tijd voor om er over na te denken. Na de 16 weken echo in Nijmegen hadden we al wat dingen gekocht. Nu krijgen we namelijk een meisje. Ook de 20 weken echo zag er goed uit. Mijn vertrouwen in deze zwangerschap en in mijn lichaam is weer gegroeid.

Als mensen me vragen of het mijn eerste kindje is, zal ik altijd zeggen dat het de derde is. Afhankelijk van mijn relatie met de vrager, krijgt diegene het korte (mijn eerste zoon is overleden) of het lange verhaal.

Als we op vakantie gaan, brengen we Noud zijn urn naar mijn ouders of schoonouders. Het voelt niet goed om “hem” alleen thuis te laten.

Op zijn geboortedag “vieren” we zijn geboorte als gezin. We proberen er toch iets leuks van te maken. Hij was tenslotte onze eerste zoon. Hij maakte ons ouders.

Paul.

Na twee echo’s volgt de harde werkelijkheid, ons kindje is overleden.

Vrijdag 15 augustus 2012, onze laatste vakantiedag. Mijn vrouw ging voor een controle naar de verloskundige. Aangezien we al ruim voorbij de 12 weken waren ging ze alleen en bleef ik bij onze 3 kinderen. Lekker spelen want het immers onze laatste vakantiedag. De tijd vliegt voorbij en ik vraag me ineens af dat het wel erg lang duurt voordat mijn vrouw terug komt. 

Ik dacht bel haar eens maar krijg geen gehoor. Het zal wel druk zijn denk ik. Dan anderhalf uur na de geplande afspraak belt mijn vrouw huilend op. Ik schrik me rot! Wat is er gebeurd? Ze komt in eerste instantie lastig uit haar woorden, maar uiteindelijk begrijp dat het er niet goed uitziet en dat het kindje is overleden. Mijn wereld staat even stil. Heel dubbel want aan tafel zitten 2 vrolijke gezichtjes me aan te kijken omdat ze aan het winnen zijn van mij met een spelletje en aan mijn been hangt nummer 3 vrolijk klimmend om op mijn schoot te komen. We moeten meteen naar het ziekenhuis. Mijn ouders gebeld om voor de jongens te zorgen en als een gek naar het ziekenhuis.

Daar nogmaals een extra echo en dan volgt de harde werkelijkheid. Ons kindje is overleden. Mijn vrouw wil dan ook maar meteen dat ze bevalt want ze vind het niet prettig dat er een overleden kindje in haar buik zit. Dit kost even wat moeite in het ziekenhuis maar na aandringen mogen we ons de volgende morgen om 7 uur melden om te “bevallen”. Dan volgt een lange zware tijd waarbij je als man alleen maar kan proberen om er te zijn voor je vrouw. De pijn, het verdriet, de grote vraag waarom bij ons? Alles schiet door je hoofd maar vooral de onmacht die je hebt omdat je ziet hoeveel verdriet je vrouw heeft en je kunt voor je gevoel niet genoeg doen.

De periode tot de bevalling begint duurt lang. De begeleiding in het ziekenhuis is top maar we worden wel geconfronteerd met vragen waar we nog helemaal niet over na gedacht hebben. Gelukkig kunnen mijn vrouw en ik goed praten en al pratende komen we de tijd door en nemen we beslissingen over, geven we het kindje een naam, gaan we het begraven, hebben we al een knuffel, wat zeggen we tegen de jongens en uiteraard de vraag waarom…

Dan het moment van bevallen. De vorige drie bevallingen waren niet zo zwaar als deze. Het duurt al met al 10 minuten maar voor mijn vrouw duurt het heel lang. Dan een plof. Ons kindje valt in de Po in de WC. Mijn vrouw twijfelt of ze ons kindje wil zien. Ik wil het wel zien en geef aan dat als ze dat niet wil ik ook een foto kan nemen zodat ze altijd op een later moment kan terugkijken. Uiteindelijk beslist ze dat ze toch wil kijken. Ik denk voor haar ook goed voor de verwerking.

Dan gaan we naar huis, terug naar onze jongens zonder kindje. Vreemd gevoel en bij mij weer een gevoel van onmacht. Mijn vrouw heeft een schuldgevoel wat ik op dat moment niet weg krijg bij haar. Dan staan er 3 blije jongens die blij zijn dat we er weer zijn, we besluiten om hun nu nog niets te vertellen. Komt wel later als we het zelf een plekje hebben gegeven en zij een leeftijd hebben dat ze het begrijpen.

Het leven gaat dan heel snel weer verder. Je probeert er te zijn voor je vrouw echter soms is dit lastig omdat verdriet en onmacht de boventoon voert. Voor ons heeft praten enorm geholpen. Iedere dag hadden we het erover en lieten we onze gevoelens en emoties ook horen aan elkaar. Hierdoor zijn we nog meer naar elkaar toegegroeid. Samen zijn we hier sterker uitgekomen en heeft het een plekje gekregen in ons hart. We zijn nog ouders geworden van een prachtige dochter en onze 4 kinderen weten nu dat er eigenlijk nog een broertje was geweest. We praten er nog steeds wel eens over en dat maakt het fijn want zo heeft een vervelende ervaring uiteindelijk toch een plekje in je hart.

T.

Op verzoek gebruiken we niet haar volledige naam.

We kregen beschuit met suiker in plaats van muisjes.

‘Het is 1976. Mijn zwangerschapstest is positief! Blij en gelukkig. De baby wordt eind juli begin augustus 1977 verwacht. Uit de controle bij de verloskundige blijkt dat mijn bloeddruk langzaamaan te hoog wordt. Daarom word ik doorverwezen naar het ziekenhuis. Voor de bloeddruk krijg ik medicijnen en ik moet veel rusten. 

Eerst in het ziekenhuis en later thuis. De verloskundige komt regelmatig langs om te controleren. Werken mag ik niet meer.

Het wordt Pinksteren en ik had een vreemd gevoel. Voor de zekerheid kwam de verloskundige toch even langs en na de Pinksterdagen toch maar weer naar het ziekenhuis. Daar werd ik door een assistent “bekeken” en op de achtergrond hoorde hij volgens hem het hartje kloppen. Later bleek het de navelstreng. Ik mocht naar huis, maar niet helemaal overtuigd. Op 1 juni via de verloskundige weer naar het ziekenhuis. Zij kon de hartslag van de baby niet lokaliseren. Een echo gemaakt en er was geen hartslag meer te zien.

Op 2 juni word ik ingeleid maar helaas gebeurt er niets. Een dag later rond 9 uur moet ik met spoed naar de verloskamer, na veel aandringen van mij. Het is net op tijd. De baby wordt geboren en meteen door een verpleegster in een groene doek weggebracht.

Ik heb nog maanden nachtmerries van deze beelden gehad, de contouren van de baby kon ik goed zien. Er werd niet gevraagd of ik het nog wilde zien en er werd niet verteld of het een jongen of een meisje was. Helemaal niets. We kregen een beschuit met suiker! Hoe verzinnen ze het!

Ik werd op een zaal gelegd met een jonge moeder die ook haar baby had verloren. Ik heb hete tranen gehuild. Wat voelde ik me alleen en verlaten. Er werd nergens meer over gesproken en na 10 dagen mocht ik naar huis. Geen dikke buik meer, maar ook geen baby.

Een paar weken later kreeg ik last van dikke voeten en benen. Volgens de huisarts was dat heel normaal in dit stadium van de zwangerschap. En toen brak ik! Het ziekenhuis had niets doorgegeven aan mijn huisarts. Woedend heeft deze in mijn bijzijn het ziekenhuis gebeld en is flink van leer getrokken tegen de gynaecoloog.

We hadden toestemming gegeven aan het ziekenhuis om te onderzoeken waarom deze baby vroegtijdig was overleden. Wat blijkt, ik had verkeerde medicijnen tegen mijn hoge bloeddruk gekregen en daardoor was mijn baby verhongerd en overleden.

Zes weken na de bevalling moest ik op controle in het ziekenhuis. Volgens de arts had ik gewoon pech gehad. Als ik weer 2 weken over tijd was kon ik weer een zwangerschapstest laten doen en dan zag hij me wel weer terug. Wat een lef! Niet een woord over de gang van zaken, geen excuses, helemaal niets. Ik heb hem toen gezegd dat ik nooit meer bij hem terug zou komen. En dan krijg je als antwoord: nou nou mevrouwtje, dat zien we dan wel weer als uw hormonen wat uitgewerkt zijn. U bent nog zo jong, u kunt nog genoeg kinderen krijgen. Ik ben woedend de deur uitgelopen.

Toen begon de lange tijd van gissen: wat was het geslacht van de baby en waar was de baby gebleven na het onderzoek? In 1978, 1980 en 1982 worden 3 gezonde dochters geboren. In een ander ziekenhuis en met een andere gynaecoloog. Ondanks dat blijven de vele vragen uit 1977 knagen.

Op een begraafplaats in de buurt wordt een monumentje voor het gedragen kind opgericht. Ik ga daar ieder jaar naar toe, het werd een beetje mijn plekje.

In 2009 kregen wij een andere huisarts. Bij een van mijn bezoeken aan hem vroeg hij mij of ik ergens mee zat. Toen heb ik hem dit verhaal verteld en hij was geschokt. Hij vroeg om toestemming om het een en ander uit te zoeken. Die heb ik hem gegeven, maar ik verwachtte er eigenlijk niets van. Twee weken later moest ik bij hem komen. Hij had de gegevens boven water gekregen! Na 33 jaar wist ik dat wij in 1977 een dochtertje hadden gekregen! En dat de kindjes in die tijd op een bepaalde begraafplaats in een, toen nog, stukje ongewijde grond werden begraven. Dat hebben we nooit geweten. Laat dat nu de begraafplaats zijn waar ik naar dat monumentje ga. Op de begraafplaats kwam ik heel toevallig de beheerder tegen. Toen ik hem vroeg waar de kindjes begraven waren in die tijd nam hij me mee naar een rustig plekje gras, geflankeerd door 4 dakplantanen. Hier heb ik gehuild…

Nu ga ik ieder jaar op 3 juni, samen met een van haar zussen, naar haar plekje om een ster met een lint aan een van de bomen te hangen en zet ik een bloemetje bij het monumentje.

Inmiddels staan ook onze namen op de plaquette van ouders met een gedragen kind op de muur achter het monumentje. Ook hebben we nu een akte van de gemeente van een levenloos geboren kind en staat ze bijgeschreven in het geboorteregister. Verder is ze bijgeschreven in ons trouwboekje, bij haar zussen. Eindelijk is ze erkent!

En afgelopen jaar hebben we voor het eerst op wereldlichtjesdag een kaarsje voor ons kindje laten branden in een kapel. Dit werd georganiseerd door 2 dames die ook een kindje hebben verloren. De dag daarna kwam een van de dames het waxinelichtjeshoudertje brengen waar het lichtje in had gebrand. Heel dankbaar voor dit lieve gebaar.’

Sophie.

Een plekje waar we ons vruchtje nieuw leven geven.

‘Op het moment dat je een miskraam hebt, gaat er zoveel door je heen. Verdriet, angst, onzekerheid en pijn. Het voelde allemaal zo onwerkelijk. Vooral het moment dat je jouw vruchtje verliest. Ikzelf, ik kon het niet doorspoelen of wegdoen. Ik was wel vastberaden dat ik iets met het vruchtje wilde doen, maar wat? 

Samen met mijn man ben ik naar een tuincentrum gegaan waar we een tropische plant wilde halen voor in de badkamer, aangezien dat de plek was van de ontdekking van de zwangerschap en ook de plek waar ik het vruchtje verloor. Het werden twee plantjes die warmte en nieuw leven in de badkamer kwamen brengen. En ook het plekje waar we ons vruchtje nieuw leven geven. Door dit te hebben gedaan ervaarde ik meer rust. Ik merkte dat ik begon met de verwerking en tevens was het ook een stukje afsluiting. Het werd iets tastbaars en dat is wat ik nodig had.’

Jessie.

Er was geen andere weg om te kiezen anders overleefde ik het zelf niet.

’Het moment dat je te horen krijgt dat er sprake is van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is vreselijk. Ik hoor de woorden nog elke dag in mijn hoofd. Je wereld stort in, de controle wordt afgenomen en beslissingen worden voor je gemaakt. Je wilt er tegen vechten, maar je bent totaal machteloos.

Dan word je wakker.. zowel je kindje als je eileider is van je afgenomen. De pijn en het verdriet zijn onbeschrijfelijk, je bent wederom machteloos. Er is geen weg meer terug, maar er was ook geen andere weg om te kiezen, anders overleefde ik het zelf niet.’

Heb je een vraag of wil je meer info? Geen probleem, klik daarvoor even op
de knop.

Angels Forever is gecertificeerd door Miskraambegeleiding Nederland.

077 354 41 32 

Deken van Oppensingel 23,
5911 AA Venlo